In dit kunstwerk zie ik niet alleen een vrouw, maar ook een stukje van mezelf. De vrouw is omringd door bloemen, krantenknipsels en verschillende kleuren. Haar gezicht is opgebouwd uit losse stukken tekst. Voor mij symboliseert dit wie ik ben: een persoon die gevormd is door verschillende ervaringen, herinneringen, emoties en verhalen. Niet alles aan mij is meteen zichtbaar, maar samen vormen deze stukken mijn identiteit.
De vrouw in het kunstwerk is mijn portret van koningin Esther uit de Bijbel. Esther was een jonge vrouw die onverwacht op een belangrijke positie terechtkwam. Ze was aanvankelijk niet iemand die zichzelf op de voorgrond plaatste, maar op het moment dat haar volk haar nodig had, vond ze de moed om haar stem te laten horen. Haar bekendste boodschap is dat ze besefte dat ze misschien juist “voor een tijd als deze” op haar positie was gekomen.
Daarin herken ik mezelf. Ook ik kan momenten hebben waarop ik twijfel aan mezelf of niet goed weet welke richting ik moet kiezen. Toch laat het kunstwerk zien dat er onder die onzekerheid kracht aanwezig is. De ogen zijn daarbij belangrijk: ze kijken recht naar voren. Ze geven mij het gevoel dat ik mag zien wie ik werkelijk ben en niet hoef weg te kijken van wat er op mijn pad komt. In de kerk merk ik stilstand. Stilstand in mijn hart en inspiratie. Maar ben ik wel nodig genoeg om een ander pad te lopen?
De vele bloemen rondom het gezicht doen mij denken aan groei en schoonheid. Esther begon als een gewone jonge vrouw, maar groeide uit tot een moedige koningin die verschil maakte. Op dezelfde manier zie ik mijn eigen leven als een proces van groeien. Ik hoef niet perfect te zijn om waardevol te zijn. Net als de verschillende krantenknipsels in het kunstwerk, maken ook mijn ervaringen , mooie én moeilijke , mij tot de persoon die ik ben.
De roze lippen kunnen voor mij staan voor mijn stem. Esther koos ervoor om uiteindelijk te spreken, ook al bracht dat risico met zich mee. Voor mij betekent dit dat ik mijn eigen stem mag gebruiken, mijn mening mag uitspreken en voor mezelf en anderen mag opkomen.
Daarom zie ik dit kunstwerk als een persoonlijke voorstelling van mijn eigen Esther-verhaal. Het herinnert mij eraan dat kracht niet altijd luid of zichtbaar is. Soms zit kracht juist in het moment waarop je ondanks onzekerheid besluit om op te staan, jezelf te laten zien en je stem te gebruiken.
Zoals Esther haar plaats innam op het moment dat haar volk haar nodig had, zo wil ik geloven dat ook ik op mijn eigen momenten de moed kan vinden om te staan voor wie ik ben en voor wat belangrijk voor mij is.