Na het verlaten van de kerk en door persoonlijke omstandigheden voelde ik me verward, teleurgesteld en alleen. Ik wist niet goed welke kant ik op moest en voelde me, eerlijk gezegd, behoorlijk verloren. Ik wist waar ik niet wilde zijn, maar wat nu?
Tijdens een wandeling door het labyrint van Chartres, samen met de vrouwen van mijn boekenclub, zag ik een verdorde vlinderstruik. Ik bleef staan en keek ernaar. Ineens herkende ik mezelf erin: droog, alleen, zonder kleur. Een beetje zielig misschien.
Maar toen ik het centrum van het labyrint bereikte, sprak God heel direct tot mijn hart:
‘Dit is jouw seizoen. En het is goed.’
Ik begreep het niet meteen. Hoe kon een seizoen waarin ik me zo alleen en verloren voelde, nu ‘goed’ zijn?
Een paar weken later brak ik tijdens mijn werk mijn stuitje. Plotseling kon ik helemaal niets meer. Ik werkte niet, had nauwelijks sociale activiteiten en moest mijn agenda volledig leegmaken.
En toch wist ik diep vanbinnen: dit is mijn seizoen. Ik ga weer bloeien.
Juist in die stille, soms pijnlijke periode ontdekte ik dat God mijn bron was. Ik leerde Lectio Divina: Bijbel lezen met mijn hart. Niet alleen woorden lezen, maar luisteren naar wat God door die woorden heen tot mij wilde zeggen.
Ik schreef boekjes vol. Ik schilderde. Ik dacht na. Ik luisterde. En langzaam begon er iets te veranderen.
De woestijn werd een plek van ontmoeting. Ik kon loslaten.
Het breken van mijn stuitje was pijnlijk en het alleen zijn was soms moeilijk, maar achteraf kan ik zeggen dat deze periode een zegen is geweest. Niet omdat de omstandigheden gemakkelijk waren, maar omdat ik in die omstandigheden nieuwe inzichten kreeg. En misschien nog wel belangrijker: hoop voor de toekomst.
De verdorde vlinderstruik is niet het einde van het verhaal.
Want ook na een droge periode kan er opnieuw leven komen. Er kunnen nieuwe kleuren ontstaan. Er kan weer iets gaan bloeien.
Vanuit die ervaring zijn de Creative Meetings ontstaan. Een plek waar creativiteit, geloof, ontmoeting en stilte samen mogen komen.
En aanstaande zondag openen wij ons huis voor iedereen die op zoek is. Koffie met zin”
Voor wie zich in een woestijn bevindt.
Voor wie vragen heeft.
Voor wie even niet weet hoe verder.
Voor wie behoefte heeft aan een luisterend oor, een gesprek of gebed.
Je hoeft niet eerst uit de woestijn te zijn.Ik zit er ook nog een beetje in, maar heb wel meer richting gekregen en welke stappen ik mag zetten. daar ben ik dankbaar voor.
Je mag komen zoals je bent.
Want misschien is ook jouw woestijn niet het einde, maar een seizoen waarin God iets nieuws in je aan het doen is.
‘Dit is jouw seizoen. En het is goed.’