Een roman die je meeneemt op de reis van je leven
Dit werd er tegen mij gezegd, dus tja..ik ben nieuwsgierig!
Sommige boeken lees je. Andere boeken lezen jou.
Reisgenoten van Sharon Garlough Brown behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.
In deze roman ontmoeten vier vrouwen elkaar in een christelijk retraitecentrum. Ze komen niet om antwoorden te krijgen, maar om op adem te komen. Wat ze daar vinden, is meer dan rust alleen. Het is een reis naar binnen, langs oude pijn, verborgen verlangens en onverwachte hoop.
Hannah is predikante. Ze is sterk, betrokken en toegewijd, maar merkt niet hoe uitgeput ze eigenlijk is. Ze blijft geven, tot haar lichaam en ziel zachtjes op de rem trappen. Meg is weduwe. Nu haar enige dochter het huis heeft verlaten, wordt het stil om haar heen en luid vanbinnen. Gebeurtenissen uit haar verleden kloppen opnieuw aan en vragen om aandacht.
Mara draagt littekens van afwijzing met zich mee. Net nu ze dacht haar plek gevonden te hebben, brokkelt haar huwelijk af. De grond onder haar voeten voelt onzeker. En dan is er Charissa, een jonge, hardwerkende studente die alles goed wil doen. Voor iedereen. Altijd. Maar wie ziet haar echt?
Boeken op het strand: liefde op het tweede gezicht (of helemaal niet)
Via Bol bestelde ik vol goede moed een boek voor mijn vakantie. Het plan was helder en heerlijk cliché: op het strand, voeten in het zand, zon op mijn huid en eindelijk weer eens écht beginnen aan een boek. Want eerlijk is eerlijk, starten is voor mij altijd het lastigst. Maar zodra ik eenmaal vertrokken ben, is er geen houden meer aan. Dan lees ik uren achter elkaar door, alsof ik niet in een boek zit maar in een serie die ik per se moet bingewatchen tot het einde.
Daar zat ik dan. Gesetteld op mijn ligstoel, zonnebril op mijn neus, een koud drankje binnen handbereik. Het decor klopte. Ik sloeg het boek open. Hoofdstuk 1 begon.. Na hoofdstuk 2 en 3 voelde ik het al knagen. Niet dat fijne ‘ik wil weten hoe dit verder gaat’, maar eerder een zacht, maar duidelijk meh. Ik legde het boek weg en pakte een ander dat ik toevallig bij me had: De kracht van rust van Mirjam van der Vegt.
En dát was een ander verhaal. Binnen enkele uren had ik het inderdaad uit.
Het eerste boek, Reisgenoten, bleef ondertussen onaangeroerd in mijn strandtas liggen. De rest van de vakantie keek ik er niet meer naar om. Het raakte me niet, het boeide me niet. En soms is dat ook gewoon zo. Niet elk boek is voor elk moment. Of voor elke lezer. Ik ben een lezer van het genre SPANNING of SFI. Denk aan schrijvers als Frank Peretti of Ted Dekker.
De uitnodiging
Soms komt er precies op het juiste moment een uitnodiging voorbij. Zo eentje die zachtjes op je schouder tikt en fluistert: misschien is dit iets voor jou.
Dat gebeurde toen een vrouw het idee had om een Reisgenoten-groep te starten en mij vroeg of ik mee wilde doen. Bij het boek Reisgenoten hoort namelijk een studiegids. Geen oppervlakkige vragen, maar echte uitnodigingen om samen de diepte in te gaan. Over je achtergrond. Je relatie met God. Je angsten, dromen en relaties. Precies dat raakte iets in mij. Verbinden met anderen over God, aan de hand van de hoofdpersonen uit een boek. Dat voelde als een warm kampvuur waar ik graag bij wilde aanschuiven.
Er was alleen één kleine maar duidelijke voorwaarde: ik moest het boek wel uitlezen om mee te kunnen doen.
Omdat lezen er in mijn dagelijks leven soms bij inschiet, sloot ik een abonnement af op Storytel. Een gouden zet. Tijdens het huishouden of vlak voor het slapen gaan liet ik het boek voorlezen door een lieve, rustige stem. Dat werkte verrassend goed voor mij. Het verhaal vond zijn weg mijn leven in, tussen wasmanden en kussens.
Onze eigen bookclub
Inmiddels zijn we een paar keer samengekomen als groep. En elke keer ga ik met een voller hart weer naar huis. Ik geniet intens van deze momenten samen. We luisteren naar elkaar, leren van elkaar, bidden voor elkaar en delen wat er werkelijk in ons leeft. Er ontstaat een ruimte waarin niets hoeft, maar alles mag.
Een tijd geleden gingen we, net als in het boek, naar de kloostertuin in Zenderen om het Labyrint van Chartres te lopen. Een bijzondere ervaring waar ik later zeker meer over wil delen. Het voelde als een fysieke vertaling van onze innerlijke reis. Stap voor stap, zonder haast.
En er staat nog meer moois op de planning. Eind deze maand gaan we samen naar een speciale retraitedag van de schrijfster van Reisgenoten. Zij komt speciaal naar Nederland om workshops te geven. Alleen al dat vooruitzicht maakt me blij.
Mijn mening over het boek zelf is eerlijk gezegd niet veranderd. ( excuses fans) Als verhaal vind ik het nog steeds vrij saai. Maar wat het boek heeft losgemaakt, de ontmoetingen, de gesprekken, de diepgang van onze bookclub, dat is allesbehalve saai. Dat is rijk, levend en waardevol.
Soms is een boek niet het eindpunt, maar een deur. En achter deze deur vond ik mijn eigen reisgenoten.