Mixed media art 70x40cm
ONTSTAAN
Je hoeft niet iemand anders te worden om tot bloei te komen. Je mag ontdekken wat God jou heeft toevertrouwd.
Mirjam is een fascinerende vrouw uit de Bijbel. Ze groeit op in een tijd waarin haar volk wordt onderdrukt in Egypte. Het leven is bitter en onzeker. Toch zien we al vroeg iets bijzonders in haar: moed, opmerkzaamheid en een scherp gevoel voor het juiste moment.
Wanneer haar kleine broertje Mozes niet langer verborgen kan blijven, leggen zijn ouders hem in een rieten mandje tussen het riet langs de Nijl. Mirjam blijft op afstand kijken wat er met hem gebeurt. Als de dochter van de farao het kindje vindt, durft Mirjam naar voren te stappen en stelt ze voor een Hebreeuwse voedster te zoeken. Zo wordt haar eigen moeder bij het kind gebracht.
Wat een moedige en slimme zet! Mirjam ziet een mogelijkheid waar anderen misschien alleen gevaar zien. Ze handelt op het juiste moment en speelt een belangrijke rol in het leven van haar broertje. Zonder dat ze het hele verhaal kan overzien, mag ze meewerken aan iets wat veel groter is dan zijzelf.
Jaren later, wanneer het volk Israël uit Egypte is bevrijd en door de Rode Zee is getrokken, zien we Mirjam opnieuw naar voren stappen. Met haar tamboerijn leidt ze de vrouwen in zang en dans om God te danken voor hun bevrijding (Exodus 15:20-21). Ze is een vrouw met moed, initiatief en leiderschap. Ze durft zichtbaar te zijn en anderen mee te nemen.
Toch is haar verhaal niet alleen een verhaal over vertrouwen en bijzondere talenten. In Numeri 12 lezen we dat Mirjam samen met Aäron kritiek uit op Mozes en zijn bijzondere positie als leider ter discussie stelt. Er ontstaat bitterheid. Misschien speelde vergelijking een rol, misschien waren er andere zorgen. De Bijbel vertelt ons niet precies wat er in haar omging, maar laat wel zien dat ook Mirjam, ondanks haar geloof en haar gaven, worstelingen kende.
Juist dat raakte me toen ik haar verhaal beter leerde kennen. Mirjam had veel ontvangen, maar op een bepaald moment leek haar aandacht te verschuiven naar de positie van haar broer. Ze verloor haar eigen plek even uit het oog.
Ik herkende daar iets van mezelf in. Ook ik kon naar de talenten en mogelijkheden van anderen kijken en daardoor minder goed zien wat God aan mij had toevertrouwd. Ik vergeleek mezelf en vroeg me af of mijn eigen werk wel bijzonder genoeg was, of ik wel genoeg in huis had en of ik mijn plek mocht innemen.
Dit is een van mijn eerste kunstwerken. Ik maakte het vanuit mijn verlangen om Bijbelse vrouwen en hun verhalen op een persoonlijke manier tot leven te brengen. Mirjam raakte me niet alleen door haar moed, maar ook door haar menselijke worsteling. Haar verhaal werd een spiegel: hoe gemakkelijk kun je zo naar een ander kijken dat je vergeet wat je zelf hebt ontvangen?
In het schilderij zie je een vrouw met een indringende blik. Haar helderblauwe ogen trekken je aandacht en nodigen je uit om langer te kijken. Haar gezicht komt naar voren uit een veelheid aan kleuren, structuren en fragmenten. Roze, rood, wit en aardse tinten lopen door elkaar. Het beeld is niet glad of gepolijst, maar levendig en gelaagd.
De verschillende materialen en structuren geven het portret een eigen karakter. De verf lijkt op sommige plekken bijna over het gezicht heen te bewegen, terwijl andere details juist scherp naar voren komen. De tekstfragmenten zijn verweven met het beeld en herinneren eraan dat woorden, overtuigingen en verhalen deel uitmaken van wie we worden.
Voor mij weerspiegelt die gelaagdheid ook het leven zelf. We dragen ervaringen, verlangens, onzekerheden en talenten met ons mee. Soms zien we vooral wat bij een ander zichtbaar is, terwijl we onze eigen mogelijkheden nauwelijks nog opmerken.
Met dit schilderij wilde ik stilstaan bij die spanning. Bij de verleiding om jezelf te vergelijken, maar ook bij de uitnodiging om opnieuw te ontdekken wie je bent en wat je hebt ontvangen.
DE REIS
Na het ontstaan vond Mirjam een plek in een hotel. Daar hing het werk in een omgeving waar mensen kwamen en gingen, ieder met hun eigen verhaal. Het schilderij maakte deel uit van die ruimte en kreeg daar de kans om gezien te worden.
Later brak een andere periode aan en verdween het werk naar de opslag. Een tijdlang was het uit beeld. Het stond niet langer op een plek waar mensen er dagelijks langs liepen, waar het onderdeel was van een interieur of waar iemand er misschien even bij stil bleef staan.
Toen ik het werk maakte, wist ik nog niet welke route het zou afleggen. Ik had het verhaal van Mirjam op mijn eigen manier verbeeld, vanuit wat mij raakte en wat ik er zelf in herkende. Waar het uiteindelijk terecht zou komen, kon ik toen niet voorzien.
Soms krijgt een kunstwerk een bestemming die je vooraf niet kunt bedenken. Het kan een tijd op de ene plek hangen, vervolgens verdwijnen naar de achtergrond en later opnieuw onder je aandacht komen. Dat gebeurde ook met Mirjam.
Toen ik gevraagd werd om het kantoor van een onderneemster in te richten, kwam het schilderij opnieuw in mijn gedachten. Zij coacht leidinggevenden en helpt hen hun eigen kracht en vrijheid terug te vinden. Terwijl ik nadacht over de inrichting van haar kantoor, herinnerde ik me dit werk.
Ik begon opnieuw te kijken naar het schilderij en naar het verhaal dat erin besloten ligt. De thema’s die mij destijds hadden geraakt, waren nog steeds actueel: talenten herkennen, niet blijven hangen in vergelijking en je eigen plek durven innemen.
Het voelde passend om Mirjam juist daar een nieuwe bestemming te geven.
Het werk dat eerst in een hotel had gehangen en daarna een tijd in de opslag had gestaan, kreeg opnieuw een plek waar het gezien mag worden. Niet als een schilderij waarvan de reis voorbij is, maar als een kunstwerk dat in een nieuwe omgeving weer een ander gesprek kan openen.
Achteraf vind ik het bijzonder dat een van mijn eerste kunstwerken op deze manier opnieuw tevoorschijn kwam. Ik had het gemaakt vanuit een persoonlijk verlangen om een Bijbels verhaal te verbeelden. Nu reist datzelfde verhaal verder, in een omgeving waar mensen bezig zijn met hun eigen ontwikkeling, hun talenten en de manier waarop ze leidinggeven.
Het schilderij is hetzelfde gebleven, maar de context is veranderd. En daarmee zijn ook nieuwe verbindingen zichtbaar geworden.
DE PLEK
Nu hangt Mirjam prominent aan de muur in het kantoor van een onderneemster die leidinggevenden coacht. Een plek waar mensen nadenken over hun manier van werken, hun verantwoordelijkheid en de persoon die ze willen zijn in hun leiderschap.
Haar coachingswerk draagt de naam Vrij aan de top. De boodschap spreekt over mensen bij wie van buitenaf alles op orde lijkt. Ze dragen verantwoordelijkheid, maken impact en hebben een team om zich heen gebouwd. Toch kan er vanbinnen iets wringen. Ze dragen te veel, vermijden lastige gesprekken of doen concessies die niet meer passen bij wie ze werkelijk zijn.
De uitnodiging is om de eigen vrijheid terug te claimen, weer zelf aan het stuur te zitten en te leiden vanuit wie je werkelijk bent.
Toen ik die boodschap naast het verhaal van Mirjam legde, zag ik een bijzondere verbinding. Mirjam had haar eigen gaven en kwaliteiten. Ze was opmerkzaam, moedig en ondernemend. Als meisje durfde ze een stap te zetten die van grote betekenis was voor het leven van haar broertje. Later leidde ze de vrouwen in zang en dans toen het volk bevrijd was.
Ze had een eigen rol in het verhaal van God. Ze hoefde Mozes niet te zijn om van betekenis te zijn.
Toch zien we ook hoe de verhouding tot haar broer ingewikkeld werd. Wanneer ze zijn positie ter discussie stelt, wordt duidelijk dat haar eigen plek en die van Mozes niet zomaar uitwisselbaar zijn. God maakt duidelijk dat Hij Mozes een bijzondere verantwoordelijkheid heeft gegeven. Mirjam hoeft die positie niet over te nemen om zelf waardevol te zijn.
Dat maakt het schilderij passend voor een kantoor waar leiders worden aangemoedigd hun eigen manier van leidinggeven te ontdekken. Goed leiderschap vraagt niet dat je iemand anders wordt of voortdurend aan een ideaalbeeld voldoet. Het vraagt dat je leert herkennen wat bij jou past, verantwoordelijkheid neemt voor je keuzes en je talenten op een gezonde manier inzet.
De indringende blik van Mirjam lijkt daarbij bijna een uitnodiging om even stil te staan. Waar kijk je naar? Naar wat anderen bereiken, naar de verwachtingen die op je rusten, of naar wat jou zelf is toevertrouwd?
Ik vind het mooi dat dit kunstwerk op deze plek niet alleen naar het verleden verwijst, maar ook iets kan betekenen voor mensen die er vandaag naar kijken. Misschien herkent iemand de druk om alles goed te doen. Misschien ziet iemand hoe gemakkelijk vergelijken de eigen blik vertroebelt. Of misschien herinnert het portret iemand eraan dat je niet voortdurend hoeft te bewijzen dat je geschikt bent voor de plek die je inneemt.
Zo heeft Mirjam in dit kantoor een plek gekregen waar het verhaal op een nieuwe manier verder kan leven.
DE LES
Je hoeft niet iemand anders te worden om van betekenis te zijn. Je mag ontdekken wat God jou heeft toevertrouwd.
Dat is wat Mirjam mij leert.
Haar verhaal laat zien dat geloof en menselijkheid naast elkaar bestaan. Ze is moedig en opmerkzaam. Ze leidt vrouwen in aanbidding en viert Gods bevrijding. Maar ze kent ook de bitterheid die kan ontstaan wanneer ze de positie van een ander ter discussie stelt.
Ik vind het troostrijk dat de Bijbel haar niet neerzet als een volmaakt mens. Haar misstap hoort bij haar verhaal, maar is niet het enige wat over haar wordt verteld. Ook wij mogen leren, groeien en opnieuw vertrouwen wanneer we ontdekken dat onze blik is verschoven naar wat een ander heeft.
In mijn eigen leven betekent dat dat ik mijn talenten niet langer wil beoordelen aan de hand van wat anderen kunnen of bereiken. Ik wil niet zo bezig zijn met de kwaliteiten van een ander dat ik vergeet aandacht te geven aan mijn eigen gaven. Ik mag mijn creativiteit ontwikkelen, mijn werk laten zien en mijn eigen weg gaan, zonder dat ik daarmee hoef te bewijzen dat ik goed genoeg ben.
Dat vraagt soms een bewuste keuze. Vergelijken kan zo vanzelfsprekend worden dat je nauwelijks merkt hoeveel ruimte het inneemt. Je kijkt naar wat een ander doet, naar de kansen die iemand krijgt of naar de waardering die iemand ontvangt. En voor je het weet, wordt het moeilijker om nog met dankbaarheid naar je eigen leven te kijken.
Maar wat God aan een ander heeft gegeven, doet niets af aan wat Hij jou heeft toevertrouwd.
Mirjam hoefde geen Mozes te zijn. Ze had haar eigen rol, haar eigen gaven en haar eigen momenten waarop ze van betekenis mocht zijn. Haar verhaal herinnert me eraan dat ik niet geroepen ben om het leven van een ander na te leven. Ik mag ontdekken wat bij mij past en daar met vertrouwen ruimte aan geven.
Ook mijn kunst is daar een onderdeel van. Wanneer ik een Bijbels verhaal verbeeld, ontstaat er iets vanuit mijn eigen manier van kijken, voelen en creëren. Ik hoef niet dezelfde beelden te maken als een ander. Ik mag mijn eigen stem ontwikkelen en delen wat mij raakt.
Dat betekent niet dat vergelijken nooit meer voorkomt of dat ik altijd vol vertrouwen ben. Het betekent dat ik steeds opnieuw mag kiezen waar ik mijn aandacht op richt. Ik mag terugkeren naar dankbaarheid en me herinneren dat mijn waarde niet afhangt van de prestaties, talenten of positie van iemand anders.
Ik mag opstaan in de talenten die God mij heeft gegeven. Niet om groter te worden dan een ander, maar om tot bloei te komen op de plek waar ik zelf mag staan.
Misschien is dat ook de uitnodiging die Mirjam doorgeeft aan de mensen die haar ontmoeten in het kantoor waar ze nu hangt. Kijk niet alleen naar wat een ander kan. Ontdek ook wat in jou aanwezig is. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes. Durf je plek in te nemen en geef ruimte aan wat je is toevertrouwd.
Want er is geen vergelijking nodig om jouw leven betekenisvol te maken.
Soms begint vrijheid precies daar: wanneer je ophoudt iemand anders te willen zijn en met vertrouwen verdergaat als jezelf.